เมื่อวานนี้ ปอยดูคนค้นคน เรื่องของคุณปรีชา เปิดไปโดยบังเอิญ

พอนั่งดูไปนะคะ เกิดหลายอารมณ์ ไม่รู้ว่าจะสงสาร หรือดีใจกับเค้าดี

ดูเค้ามีความสุขในแบบของเค้า แต่ในมุมมองของปอย ดูแล้วประทับใจเหลือเกิน

จะเล่าให้ฟังย่อๆ นะคะ เดี๋ยวไปหารูป ก่อน

ข้อความข้างล่างนี้คัดมาจากทีวีบูรพานะคะ

ณ หาดบางแสน... ไม่มีใครไม่รู้จักเขา!! ..เขาไม่ใช่ดารา ไม่ใช่บุคคลที่มีชื่อเสียง

ไม่ได้เป็นนักการเมือง สว. สส. สก. สข. หรือ อบต. ไม่ใช่แม้แต่เป็นผู้ทรงอิทธิพลใดๆ

ทั้งสิ้น.. แต่เขาคือคนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา!!

ตลอดต้นหาดยันท้ายหาดทุกคนรู้จักเขาหมดในนาม 'ชา 7 สี'

ขวัญใจพ่อค้าแม่ค้าประจำหาดบางแสน เขาเป็นใคร..? มาจากไหน..?

ทำไมถึงครองใจพ่อค้าแม่ค้าทั่วทั้งหาดบางแสนได้ 'คนค้นฅน'

กับภาระกิจที่เฝ้าติดตามชายคนหนึ่งวัย 45 ปี ตามติดชนิดก้าวต่อก้าว

ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน เสมือนเป็นเงาตามตัว ไม่เว้นแม้กระทั่ง กิน อยู่หลับนอน

จนถึงเข้าห้องน้ำ!! ด้วยฉายา 'พระอภัยมณีเมืองชลบุรี' 'ชา 7 สี' หรือ 'น้ำชา'

คือชื่อน่ารักๆ ที่พ่อค้าแม่ค้าตั้งให้ เขาคือผู้ที่แต่งตัวมีเอกลักษณ์อันโดดเด่นเฉพาะตัว

นั่นคือการแต่งตัว 7 วัน 7 สี ทุกอย่างในร่างกายไม่ว่าจะเป็น

เสื้อ กางเกง รองเท้า หมวก แว่นตา หมวกกันน๊อค

หรือแม้กระทั่งกางเกงในยังต้องตามสีวันในแต่ละวันด้วย

นอกจากความแปลกในการแต่งตัวแล้วเขายังมีอาชีพที่แปลกไม่เหมือนใคร

และไม่มีใครกล้าเหมือน.. คือการรับจ้างถอนผมหงอก!!

ด้วยลีลาการถอนที่ค่อยๆ บรรจงใช้มือคลึงหงอกเส้นเล็กๆ ทีละเส้น

ก่อนที่จะเหย่อกระตุก 2-3 ทีเพื่อให้หลุดมาทั้งรากทั้งโคน

จนพ่อค้าแม่ค้าประจำหาดบางแสนติดอกติดใจ

พยักหน้าพร้อมพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า..มันส์!! ส่วนรายได้น่ะหรือ?

ไม่ต้องพูดถึง.. มีเงินเก็บในธนาคารหลายหมื่นบาท เขาจำได้หมดทุกบาททุกสตางค์

นายปรีชา จินตนา คือชื่อและนามสกุลตามบัตรประชาชน

ชาเป็นลูกชายคนโตในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 5 คน

พ่อในอดีตเคยทำงานขับรถเก็บขยะของเทศบาลจนกระทั่งเกษียณอายุราชการ

ส่วนแม่ทำงานรับจ้างทั่วไปจนมาเสียชีวิตเมื่อ 7-8 ปีที่แล้ว

ปัจจุบันอาศัยอยู่กับพ่อ น้องสาว น้องเขย และหลานๆ ในบ้านไม้สองชั้น

ส่วนพี่น้องคนอื่นๆ ก็อาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน ..ย้อนอดีตไปเมื่อ 35 ปีที่แล้ว

ด.ช.ปรีชาเรียนจบชั้นประถมปีที่ 4จากโรงเรียนวัดบางเป้ง จ.ชลบุรี

แต่ไม่ได้รับการเรียนต่ออย่างที่ใจอยาก ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินในการศึกษาเล่าเรียน

นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของครอบครัวหาเช้ากินค่ำอย่างเขา

แต่เหตุสำคัญที่ทำให้เขาไม่ได้เรียน ก็เนื่องด้วยโรคประจำตัวที่เป็นมาตั้งแต่อายุได้ 3 ขวบ

คือ 'โรคลมบ้าหมู' หรือที่เรียกอีกอย่างว่า 'โรคลมชัก'

ซึ่งทำให้ ด.ช.ปรีชามีอาการชักทุกครั้งจนแทบจะทุกวันที่มาโรงเรียน

กระทั่งมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ต้องหยุดรักษาตัวอยู่บ้านไม่ได้เรียนต่อเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ

แต่ด้วยความไม่ท้อถอยในชะตาชีวิตที่ตัวเองเป็น

และไม่ต้องการสร้างภาระให้กับครอบครัวและคนรอบข้าง

เขาพยายามสร้างคุณค่าให้กับตัวเองและอยากให้คนรอบข้างเห็นคุณค่าในตัวเขา

โดยการเดินเก็บแก้วน้ำ ขวดน้ำ ตามถังขยะไปขาย เพื่อสร้างรายได้ให้กับตัวเอง

ส่วนหนึ่งก็เพื่อนำมารักษาอาการโรคลมชักของตน ที่จะต้องกินยาไปตลอดชีวิต

แต่อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือต้องการนำเงินมาซื้อข้าวสารให้พ่อ

และครอบครัวได้กิน นั่นเป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

เขาไม่ชอบให้ใครเรียกเขาว่า..ไอ้บ้า!! เพราะเขาบอกว่าเขาไม่ได้ 'บ้า'

ถ้าบ้าแล้วมีเงินเก็บอย่างเขาหรือเปล่า? นั่นเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ..

ทุกวันนี้เขามีความสุขในแบบที่เขาเป็น แม้จะเป็นความสุขในโลกของเขาก็ตาม

ในมุมหนึ่งของชีวิตเหมือนเต็มไปด้วยความรื่นรมย์และมีความสุข

แต่ในอีกมุมหนึ่งก็มีความเศร้าเหงาหงอยหรือ

บางทีเขาอาจจะกำลังต้องการเอาชนะกับอะไรบางอย่าง

เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนหรือแม้กระทั่งตัวเองให้เห็นและอยู่ได้ในโลกของความเป็นจริงให้ได้

ติดตามเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความรื่นรมย์ของ 'ชา 7 สี'

กับภาระกิจที่แสนสุขสรรค์ ริมหาดบางแสน ในตอนที่มีชื่อขำขำว่า ' ชา ยอดมนุษย์ 7 สี'

ใครได้ดู แวะมาคุยกันน๊า ในความคิดของปอยปอยก็ว่าเค้าไม่ได้บ้า

เป็นคนที่ชีวิตมีระเบียบแบบแผน

ความจริงน่าจะใช้คำว่าพอเพียง กับชายคนนี้